Eindelijk gaat er een droom van mij in vervulling: ik heb een hond! Als kind hadden we ook altijd honden, maar die werden vooral opgevoed door mijn vader en ja, ze moesten in een hok want honden hoorden toen niet in een huiskamer, ze zaten buiten om te waken..let wel: gaan ff 50 jaar terug in de tijd. ⏳
Dat het er aan zat te komen, was wel te vermoeden. 3,5 jaar geleden ben ik terug het hondenpad ingeslagen door voor AAP vzw plushonden in mijn buurt uit te laten, datzelfde jaar startte ik als hondenuitlater 🚶♀️🐕 en begon ik aan mijn 2-jarige studie als puppytrainer en hondengedragsdeskundige.
🦸 Of ik er klaar voor was na het verwerken van het verdriet om mijn fantastische kat Ella die ik 16 jaar in mijn leven mocht hebben? Ja, dat dacht ik wel! Dus begon mijn zoektocht naar een goede corgifokker want ik ben helemaal stapelgek van deze grappige, slimme & ondeugende herdershond in een kleine verpakking.
Uiteindelijk vond ik een boer in Rijkevorsel die een nest welsh corgi cardigans had. Samen met een collega hondengedragsdeskundige stelden we ‘n heleboel vragen en zagen we een stabiele moeder & vader, en een gezond ogende pup die al goed was gesocialiseerd en ook slim bleek te zijn 🧠.
Zo kwam Lui bij mij op 11 juli. Enthousiast als ik was, deed ik de eerste 2 weken mogelijk al wat te veel 😅 en hield ik niet genoeg rekening met mijn eigen advies (de 1ste 2 weken = focus op zijn nieuwe thuis). Hoe overweldigend is dat ook niet..weg uit zijn eigen, vertrouwde omgeving en àlles achterlaten wat hij in zijn jonge leventje al heeft gekend.. Dat resulteerde in een pup die niet genoeg sliep en soms heel bijterig werd (bijtremming ontwikkelen: ✔️!). Hij ging bij mij “heelen” en beet in enkels, broekspijpen, de zetel, stoelen..en hem elke keer motiveren om in iets anders te bijten, werd voor beide partijen wat frustrerend.
🚧 Pups kennen namelijk geen grenzen en Lui, die blijft maar doorgaan. Dit weekend kwam er bij het overgeven een spoelworm uit zijn lichaampje. Zijn darmen waren al enkele dagen aan het rommelen en na het ontwormen kwam die er gelukkig uit. Verstoorde darmen (maag-darm-as helloooo), zijn wereld die ineens drastisch veranderde, een heel erg enthousiaste Annick, en het moeilijk vinden van een vaste structuur 🗓️ ..ik moet toegeven dat de afgelopen 2 weken best wel heftig waren. Slapen op de zetel, slaapgebrek bij beiden..het was een proces van trial & error. Wat werkt & wat werkt niet?
Nu vind ik er niets mis mee om toe te geven dat het ook hier wel kan mislopen. De theorie beheers ik 📘, de praktijk leer ik nu met vallen & opstaan. Bij klanten zag ik wat er mis ging, en bij mezelf vond ik het lastig.
🪄Wat ik van de afgelopen 2 weken meeneem, is dat bijna al zijn basisbehoeften werden vervuld. Op een paar heel erg belangrijke na: slaap, structuur, plaats & begrenzing. Misschien kreeg mijn pup te veel vrijheid, die hij niet aan kon. Hij koos zijn eigen, fijne slaapplaatsen maar hield mij ook de hele tijd in het oog en liep me overal na, waardoor hij nadien geen slaap vond. Gelukkig was ik al gestart met de benchtraining en had hij daar al veel positieve associaties mee opgebouwd.
Wat was dan mijn volgende stap? Vanaf nu: alle dutjes in de puppyren. Een beetje meer begrenzing opdat hij zijn rust kan vinden. En vind ik het jammer dat hij niet meer op de grond naast me ligt aan de zetel? Absoluut 💔..maar ik vind het nog veel belangrijker om te zorgen voor voldoende, kwalitatieve slaap zodat deze kleine flappy kan opgroeien tot een fijne, stabiele hond. Die dan zijn hele latere leven terug heerlijk naast mij kan liggen (of in zijn puppyren natuurlijk)!
Wat heb ik één dag later al gemerkt? Dat hij best al wel even zonder mij kan slapen (lang leve de doggy cam 👁️), straffer zelfs: hij valt sneller terug in slaap als ik in een andere ruimte ga zitten. En als de buurman zegt dat hij Lui minder hoort blaffen, kan ik alleen maar zeggen: hoeraaaa! 🥳
Wordt vervolgd..